Zaterdagmiddag liep ik Huis de Beurs binnen. Aan de grote eikenhouten tafel in het midden van de ruimte zat een man verdiept in een boek van Simone Weil. Ik ging tegenover hem zitten; ik zit graag aan dezelfde tafel als mensen die Simone Weil lezen. We raakten in gesprek, zijn zuidelijke tongval veraadde dat hij niet uit Groningen kwam. Hij was hier om een clownsworkshop te geven. Mijn verlangen om aan tafel te zitten bij filosofieminnende mensen werd naar een hoger niveau gebracht, vanaf nu zit ik het liefst aan tafel met clowns die filosofie lezen.
Hij vertelde over zijn clownsfilosofie: via spelen ontdekken wat zich aandient, waarnemen met alle aandacht en van daaruit handelen. Ernst en lichtheid kunnen niet zonder elkaar. Deze spirituele clown bleek een passende gids, hij zette de toon voor wat nog moest komen; een avond waarin literatuur en spel in elkaar zouden overvloeien.
In het Forum namen de mensen plaats aan tafeltjes bezaaid met bordspellen en literaire 30 seconds. Het leverde bijzondere momenten op, waarbij je bijvoorbeeld de naam van een schrijver probeerde te raden door ongemakkelijke dingen te roepen, om er vervolgens achter te komen dat de schrijver in kwestie gewoon naast je stond. Nu maar hopen dat zijn eigen naam voor hem net zo’n raadsel is.
Speels
De avond werd geopend door Erik Bindervoet en Maud Vanhauwaert. Erik deed de openingszet met het gedicht The Importance of Being Speels. Via klanken en een achtbaan van gedachten voerde hij ons mee richting de conclusie dat alleen het spelen overblijft wanneer de rest wegvalt.
Maud verscheen met een grote mosterdkleurige koffer, voorzien van een blauwe sticker met de woorden: Hier mag het. Het leek een motto voor haar werk: ruimtes openen waarin iets kan gebeuren. In een slideshow toonde ze de ludieke acties die zij als Stadsdichter van Antwerpen ondernam. Eén daarvan was een gedicht waar zwammen uit groeiden. Na verloop van tijd verdwenen de letters. Uiteindelijk werd het gedicht geplukt en tot soep verwerkt, letterige oersoep. Maud zei lachend dat ze een heks is, en zo zou je dat kunnen zien, zij is iemand die woorden omzet in materie Ze ziet de stad als haar speeltuin en brengt poëzie verder dan het papier.
LetterenStipendium 2026
Terwijl het gebouw zich langzaam vulde met literaire namen uit alle windstreken, brak een belangrijk Noordelijk moment aan: de uitreiking van het Letterenstipendium. Het gezelschap leek een filosofisch verbond. Oud-stipendiaten Tjesse en Jesse – die behalve hun namen ook een opvallend vergelijkbare boekenkast delen – lazen voor uit hun project. Tussendoor vroeg Lieke van den Krommenacker – die de uitreiking aan elkaar reeg met mooie gesprekken – zich hardop af of het misschien een voorwaarde is dat je filosofie moet hebben gestudeerd om voor het stipendium in aanmerking te komen.
De nieuwe stipendia gaan naar Sanne ten Wolde en Sjoukje Kamphorst. Sanne werkt aan een filosofische road novel waarin een 31-jarige filosofe de digitale sporen van haar overleden broertje volgt. Sjoukje gaat werken aan een bundel over kapitalisme en seks.
Seks & games
Op de seks hoefden we gelukkig niet te wachten tot de bundel klaar is, in de dampende Rabozaal bracht Thom Weijenberg een performatieve voordracht waarin echte porno verbaal werd geserveerd en Alma Mathijsen nam ons mee naar haar negentienjarige zelf, schrijvend in een slaapkamer bij haar moeder thuis, met veel gelach schreef ze daar absurdistische, erotische verhalen waarin ze seks heeft met Bert – van Ernie -, Jan Peter Balkenende en negen andere bekende figuren. Dit alles met de illustraties van De Stoute Stift als achtergrond-ambiance. “Vooral veel tieten” aldus moderators Marie Lotte Hagen en Nydia van Voorthuizen van DAMN, HONEY.
Tussen alle analoge schrijvers kon je ook verdwijnen in een literaire gamehal. “Is gamen een vorm van escapisme?” vroeg ik aan de jongen. “Wellicht,” sprak hij met zijn focus gezicht; tong uit mond, ogen strak op scherm. “Maar in een wereld duiken waarbij de regels wél duidelijk zijn, of tenminste als prettig wordt ervaren, is zeer belangrijk in een wereld vol chaos.” En zo kwam toch de filosofie zich weer mengen met spel. Ook liepen analoog en digitaal in elkaar over. Bij Verhalenrijk | Story Rich droeg Dichter Roan Kasanmonadi voor uit zijn bundel Vuurbloem. Waarin de gamewereld het alledaagse aanraakt.
Literaire apenkooi
Aan het eind van de avond verschenen De Poezieboys; de koninginnen van de literaire apenkooi. Stoelen werden danspartner, iemand genaamd Daan won Pokémonkaarten door razendsnel een gedicht voor te dragen. Jos noemde Erik Bindervoet diens ‘Father’ terwijl hen met een lampstaaf zwaaide alsof we in Star Wars waren beland. Joep rende door het publiek om knuffels te geven.
Rond half een verlieten we als veteranen de speeltuin en verspreidden we ons door de stad. Maar alle wegen leiden uiteindelijk weer naar Hoek. Als stadsdichter van Groningen en zelfbenoemde ambassadeur van de eierbal beschouw ik het als mijn taak mensen de ‘eierbal ontmaagding’ te geven. Ditmaal was Roan Kasanmonadi aan de beurt.
Roan sprak met een mond vol hete ragout:
Ik had hoge verwachtingen en die zijn waargemaakt.
En dat gold niet alleen voor de eierbal, maar voor de hele avond.
Raymond Chantler schreef: If you like the book, don’t meet the author.
Ik dacht er deze avond een paar keer aan hoe jammer het is dat hij geen avond als Het Grote Gebeuren heeft kunnen meemaken, dan had hij kunnen ervaren dat er niets leukers is dan het ontmoeten van je favoriete schrijvers.
Door: Jaimy Hindriks
Beeld: Jasper Bolderdijk
Benieuwd naar meer beelden van Het Grote Gebeuren? Klik hier!
