{"id":2852,"date":"2024-07-02T14:47:00","date_gmt":"2024-07-02T14:47:00","guid":{"rendered":"https:\/\/noordwoord.nl\/dichtersindeprinsentuin\/?page_id=2852"},"modified":"2024-07-02T14:53:31","modified_gmt":"2024-07-02T14:53:31","slug":"verbinding-%e2%89%a0-cringe","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/noordwoord.nl\/dichtersindeprinsentuin\/verbinding-%e2%89%a0-cringe\/","title":{"rendered":"Verbinding \u2260 Cringe"},"content":{"rendered":"\n

<\/h2>\n\n\n<\/span>\n\n
\n \n\n \n\n
\n
\n \"Verbinding\n
\n \n \n

Verbinding \u2260 Cringe<\/h2>\n\n\n\n

Dit jaar vindt Dichters in de Prinsentuin weer plaats in de intieme setting van de Prinsentuin. Dichters en bezoekers komen in de Groningse binnenstad dichter bij elkaar, letterlijk. De weidsheid van de Hortus maakt plaats voor de groene beslotenheid van de Prinsentuin en omliggend gebied. Was het onbewust, dat we in de programmering verbinding centraal stelden? We twijfelden over de term. Verbinding klinkt wat zweverig. Klef zelfs misschien. Cringe? Of zou je zeggen: een beetje ongemakkelijk?<\/p>\n\n\n\n

De dichter Derek Walcott start zijn gedicht \u2018The Season of Phantasmal Peace\u2019 (zie citaat hieronder) met kwetterende vogels die opstijgen en een net van de schaduw rond de wereld steeds hoger optrekken. Hun toon verandert, het wordt lichter en de wereld staat even stil, een tussenmoment van vrede.<\/p>\n\n\n\n

Het is verleidelijk te dromen dat wij die vogels zijn, in plaats van wat Wallcott de vleugellozen noemt, \u2018the wingless ones \/below them who shared dark holes in windows and in houses\u2019. Dat wijzelf, \u2018all the nations\u2019, samen het net maken, maar ook dragen en ophijsen. Dat we ongeacht de taal die we spreken en de bubbels waarin we verkeren, elkaar kunnen begrijpen en verstaan en het \u2018phantasmal light\u2019 kunnen laten schijnen.<\/p>\n\n\n\n

Een mooi beeld. Al klinkt dit misschien nog steeds klef en zweverig.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n <\/div>\n\n <\/div>\n

<\/div>\n\n<\/div>\n\n\n\n
\n \n\n \n\n
\n
\n \"Verbinding\n
\n \n \n

Jamal Ouariachi hield onlangs in zijn column in Trouw een pleidooi voor schaamte. Hij stelt dat politici polarisatie in de hand werken door schaamteloos gedrag. Want, stelt hij, schaamte is een emotie die bijdraagt aan sociale samenhang. \u201cWie de regels van een gemeenschap overtreedt en daarvoor veroordeeld wordt, veroordeelt via schaamte ook zichzelf, en zal een volgende keer minder geneigd zijn tot het grensoverschrijdende gedrag.\u201d En: \u201cAls politici grossieren in schaamteloosheid, blijft reparatie aan sociale verbanden uit. Geen wonder dat populisten zo\u2019n hekel hebben aan een woord als \u2018verbinding\u2019. Ze hebben de emotie uitgebannen die aanleiding geeft tot verbinding \u2212 of het herstellen daarvan.\u201d<\/p>\n\n\n\n

Nee, verbinding is niet cringe. Daarom geven we tijdens Dichters in de Prinsentuin 2024 ruimte aan po\u00ebzie, performances en gesprekken waarin het belang van gemeenschapszin en samenhang blijkt. In verschillende programma\u2019s zoeken we naar verbinding. We onderzoeken onze relatie met de ander \/ stellen de vragen: \u2018Wie ben jij?\u2019 en \u2018Hoe denk jij?\u2019.<\/p>\n\n\n <\/div>\n\n <\/div>\n

<\/div>\n\n<\/div>\n\n\n\n\n
\n

Then all the nations of birds lifted together<\/p>\n\n\n\n

the huge net of the shadows of this earth<\/p>\n\n\n\n

in multitudinous dialects, twittering tongues,<\/p>\n\n\n\n

stitching and crossing it. They lifted up<\/p>\n\n\n\n

the shadows of long pines down trackless slopes,<\/p>\n\n\n\n

the shadows of glass-faced towers down evening streets,<\/p>\n\n\n\n

the shadow of a frail plant on a city sill\u2014<\/p>\n\n\n\n

the net rising soundless as night, the birds’ cries soundless, until<\/p>\n\n\n\n

there was no longer dusk, or season, decline, or weather,<\/p>\n\n\n\n

only this passage of phantasmal light that not the narrowest shadow dared to sever<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n<\/span>\n\n

\n \n \n \n \n